*Γράφει η συνεργάτης μαςΑλεξάνδρα ΗλιοπούλουΒρισκόμαστε πάνω σε ένα γιγαντιαίο πανέμορφο κρουαζιερόπλοιο με όλες τις ανέσεις. Διαπλέουμε και ατενίζουμε απέραντους ωκεανούς, μαγευτικές θάλασσες, πελάγη ευτυχίας και γραφικούς κόλπους. Επισκεπτόμαστε διάσημους τουριστικούς τόπους. Είμαστε νέοι. Άλλοι επιβάτες αναψυχής κι άλλοι εργαζόμενοι. Ανάμεσα σε άλλους μεγαλύτερης ηλικίας. Σε γονείς μας ή όχι, σε συμπατριώτες και γνωστούς ή .... ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ >>>>>
αγνώστους μας και ξένους. Ξένους με κάθε έννοια. Ταξιδεύουμε άλλοι έχοντας κατά νου τον προορισμό, άλλοι απερίσκεπτα. Όλοι διασκεδάζοντας τα νιάτα μας. Ντυνόμαστε ωραία, τρώμε χορταστικά, έχουμε κάποια χρήματα στην τσέπη μας. Άλλοι από το βαλάντιο της οικογενείας, άλλοι από τον κόπο μας. Γελάμε, χαιρόμαστε, τραγουδάμε, χορεύουμε, ερωτευόμαστε, κοιμόμαστε, ξυπνάμε. Ζούμε την ηλικία της δεκαετίας των είκοσι. Τίποτα δεν μας λείπει. Αλλά όλα τα ψάχνουμε. Ονειρευόμαστε, φροντίζουμε, προοδεύουμε, ανησυχούμε, στενοχωριόμαστε, προσδοκούμε. Νοιώθουμε ευθύνη. Για τα δικά μας συμβαίνοντα, τα προσωπικά μας θέματα, να πρόσκαιρα προβλήματά μας. Αλλά είμαστε πάνω σε ένα κρουαζιερόπλοιο. Και νέοι. Ακούμε να μιλάνε για θαλασσοταραχή, για φουρτούνα και καταιγίδα. Που ενδεχομένως να έχουμε μπροστά μας. Εμείς όμως γλεντάμε στα μεγάλα σαλόνια, απολαμβάνουμε τον άπλετο τεχνητό φωτισμό, τη μουσική, την κίνηση, τη δράση, τη ζωή. Διαλέγουμε ανάμεσα από δεκάδες ποικιλίες εδεσμάτων, γλυκών και ποτών. Και μπορούμε και να μεθύσουμε. Και να μην καταλάβουμε τίποτα από τα σκαμπανεβάσματα και τους κινδύνους του πλοίου μας. Θαυμάζουμε τις πολυτελείς καμπίνες μας και «απαιτούμε» να τα έχουμε όλα. Γιατί είμαστε στο κρουαζιερόπλοιο. Και νέοι. Κανένας από εμάς δεν διανοείται, ούτε αισθάνεται την υποχρέωση να ρίξει μια ματιά στην πλώρη, στην πρύμνη ή στα πλευρά του καραβιού. Να ανησυχήσει για τον καιρό. Να ρωτήσει (και σε ποιόν να πρωτοαπαντήσει θα μου πείτε ), τον καπετάνιο για το τί πρέπει να κάνουμε. Να κατέβει ένας από εμάς κάτω στα αμπάρια και τις μηχανές, να δει, να εκτιμήσει, να ενδιαφερθεί. Και να εκφράσει την πρόθεσή του να προσφέρει. Να διαπραγματευθεί και συνδιαλαγεί με τον εξαγριωμένο Ποσειδώνα. Ποιος ξέρει αν κι αυτός δεν έχει μπει στην τακτική της μίζας και της διαφθοράς. Ο καθένας μας, σαν να μη μας αφορά. Απλώς ακούμε να διαχέεται, από τον καπετάνιο μέχρι το πλήρωμα μια αβέβαιη πληροφορία, σαν να είναι ασήμαντη. Ότι θα έχουμε κύματα. Όπως όταν ταξιδεύουμε με αεροπλάνο, που μας ειδοποιεί ο πιλότος να προσδεθούμε. Διότι θα έχουμε αναταράξεις. Τόσο απλό. Εδώ όμως αν είναι χειρότερα, κανείς δεν μας διέταξε να προσδεθούμε. Λόγια της θάλασσας και του αέρα. Ακούμε, συζητήσεις και βλέπουμε πηγαδάκια. Απεραντολογίες, διιστάμενες γνώμες, αντικρουόμενες απόψεις και καμμία σαφή συγκεκριμένη και υποχρεωτική οδηγία. Κανείς δεν μας πέρασε τη ζώνη ασφαλείας και το λουρί στη μέση με την εντολή «μην τρώτε και μην πίνετε τόσο ασύστολα, γιατί θα έχετε ναυτία». Έτσι λοιπόν, το μόνο που κάνουμε, αργά μετά τα μεσάνυχτα, κοντά στα ξημερώματα, πριν πάμε για ύπνο, κάνοντας ανέμελα στην παρέα τον απολογισμό της ημέρας και τον προγραμματισμό της επομένης, συζητάμε από μόνοι μας, σχεδόν τυχαία: Μήπως θα πρέπει την επαύριον να λάβουμε υπόψη μας αυτά που κυκλοφορούν περί θαλασσοταραχής; Μήπως θα πρέπει να φροντίσουμε να επισημάνουμε που είναι οι έξοδοι κινδύνου, οι βάρκες και τα σωσίβια; Μήπως μάλιστα μπορούμε «και στη ζούλα» να εξασφαλίσουμε κάποιο με σιγουριά; Μήπως να μην πολυτρώμε και βαρύνουμε; Μήπως πρέπει να σκεφθούμε που θα «κρύψουμε» τις υπόλοιπες οικονομίες μας, ώστε αν δεν ξεραστούμε ναυαγοί σε κανά άγονο βραχονήσι, αλλά σε κατοικημένο τόπο, να έχουμε πέντε δεκάρες επάνω μας, μήπως μας χρειασθούν μέχρι να μας βρούνε; Αφού κανείς δεν έχει τη γνώση, το θάρρος και την αποφασιστικότητα να σηκωθεί όρθιος, από τη ζεστή καρέκλα του, να μας βροντοφωνάζει, να χτυπήσει την παλάμη του δυνατά πάνω στον ώμο μας και να μας πει ακριβώς τί πρέπει να κάνουμε και πού το πάνε αυτό το γιγαντιαίο πανέμορφο διάσημο κρουαζιερόπλοιο που λέγεται «EΛΛΑΣ». Μήπως λοιπόν θα πρέπει από μόνοι μας να σκεφτούμε, έστω και λίγο. Κι ας είμαστε πολύ νέοι;
* Η Αλεξάνδρα Ηλιοπούλου είναι τεταρτοετής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο στην Σχολή «Διεθνείς και Ευρωπαϊκές Σπουδές»
Widget by http://www.cssreflex.com/'http://www.tutzone.org/
Johnpatra BLOG
... - ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ .....